و به‌راستی خلق‌تان كردم بی‌آنكه بدانم چه غلطی دارم می‌كنم

توهم مغز یا زهر واقعیت

2011-12-07T10:24:00.008-05:00

همه چیز در مغزش بهتر و قشنگتر بود.

وقتی ملودی به ذهنش میرسید، در مغزش به مراتب خوش آهنگ تر بود تا وقتی با ابزار موسیقی نواخته میشد.
وقتی تصویری در ذهنش نقش میبست، روی کاغذ به مراتب بدتر از آنی بود که در مغزش بود.
عشقش به معشوق در مغزش بسیار بیشتر و عمیق تر از وقتی بود که می گفتش دوستت دارم.
خوابش به مراتب جالبتر از تعریفش بود.
قدرت استنتاج و استدلالش همه را در مغزش به زانو در می آورد.
وقتی کشفی می کرد و ایده نویی میزد، در مغزش آپولو بود و در هنگام بیان کم مایه به نظر می رسید.

حتا این نوشته در مغزش به مراتب قوی تر از اینی بود که من بازگو کردمش.

آدم‌های ناراحت

2011-12-05T12:30:00.001-05:00

آدم‌های ناراحت و ناراضی به مراتب بیشتر راجع به خودشان حرف می‌زنند.

آدم‌های خوشحال

2011-12-01T20:22:00.000-05:00

آدم‌های خوشحال و راضی به مراتب بیشتر راجع به خودشان حرف می‌زنند.

آن خوش سخنان

2011-11-20T21:29:00.000-05:00

به سان مرد مریضی بودند که از یک طرف گلبول‌های سفیدش قدرت دفاع از بدنش را ندارند و یک پایش قطع شده و پای دیگرش میلنگد و سرطان پوست و ریه و خون دارد و از دیابت و هپاتیت و پارکینسون رنج می‌برد و یک چشمش تنبلی دارد و آن‌ دیگری تار می‌بیند. از طرف دیگر افسردگی و شیزوفرنی و پارانویا و بی‌خوابی و از همه مهمتر آلزایمر حاد دارد ولی گیر داده است به جوش کوچکی روی بینی که از بین ببردش.

من و او

2011-11-05T20:21:00.000-04:00

او همواره با خود فکر می‌کرد، مگر چه بدی کرده که این روزگارش است.

من همواره با خود فکر می‌کردم، مگر چه زده بودم آن شب که او را به این دنیای تخم سگی آوردم.

سرد یا گرم؟

2011-10-28T10:38:00.005-04:00

- اونا همشون نوشیدنی سرده‌ها.

- می‌دونم دارم فکر می‌کنم نوشیدنی سرد بگیرم یا گرم.

به طبع خندیدم. آخر مگر می‌شود آدم نداند نوشیدنی سرد می‌خواهد یا گرم. مثل این است که ندانی در لحظه بیرون رفتن را دوست داری یا در خانه ماندن. کار فکری کردن دوست داری یا کار بدنی. جنگل دوست داری یا بیابان. فراری دوست داری یا یک ماشین در حد متوسط جامعه. راستی‌ها را ترجیح می‌دهی یا چپی‌ها. آخر مگر می‌شود! سوال از این ساده‌تر هم مگر هست. سرد یا گرم؟ ولی همین کارش باعث شد منی که در حضیض بوده و هر آینه قصد خودکشی داشتم به یک‌باره تمام نداشتن‌هایم را فراموش کنم و به زندگی واقعی برگردم. چه بسا همین‌که من هنوز می‌توانستم تشخیص دهم نوشیدنی سرد می‌خواهم یا گرم نشان می‌داد هنوز زنده‌ام. چه بسا حرفش واقعن اینقدر خنده داشت. چه بسا دنبال بهانه می‌گشتم که به زندگی‌ام خاتمه ندهم. چه بسا این فقط یک هم‌اتفاقی بوده باشد. چه بسا نه.

فرقی هم نمی‌کرد آدم همیشه می‌داند نوشیدنی سرد می‌خواهد یا گرم. همیشه.

دوری که ما درش گرفتار شدیم

2011-10-14T16:05:00.003-04:00

با چکش بر سرش زدند، خم و خوم شد و در خود فرو رفت و بزور استخوانهایش را از داخل هم در آورد و ایستاد. ثانیه ای از صاف شدنش نگذشته بود که پتکی بر سرش فرود آمد. مچاله شد و در زمین فرو رفت و له و په. با زور و ضرب خود را از زمین بیرون کشید و از مچالگی رهانید و بلند شد. چند ثانیه ای نگذشته بود که بولدوزری از رویش رد شد و صاف شد و دماغ به پس سرش و شکم به پشتش و پنجه به پاشنه اش چسبید. کم نیاورد و سعی کرد خود را از آن حالت مرگبار نجات دهد و دوباره بایستد. پاسی نگذشت که دوباره روز از نو روزی از نو.

عقده قدرت

2011-09-25T22:41:00.000-04:00

آن مستبدانی که عقده قدرت نداشتن چندین ساله‌شان بر سر مردمان خالی می‌کنند و روز به روز در گنداب کشتار و دزدی فرو می‌روند عینن لیدی گاگا هستند. در عین معروفیت میلیونی هنوز در درونشان شکست خورده اند.

مسئولیت

2011-09-10T17:03:00.001-04:00

با طرز تفکر خاص خودش گفت: "درد بی‌درمانی، مرض لاعلاجی، بیماری نادری، کوفتی نگرفتیم، از زیر بار مسئولیتهامان بیرون بیاییم."

با بیخیالی خاص خودم گفتم: "کدام مسئولیت؟"

اعصاب

2011-09-08T17:04:00.000-04:00

توان باور کردنش سخت است، ولی انسان به عدد رند و زاویه ۹۰ درجه و خط صاف بسیار بسیار علاقه دارد.

طبیعت دوست

2011-09-06T15:07:00.000-04:00

هر از چند شبی یک بار در کیسه خواب می خوابید.

صددرصد

2011-08-15T17:21:00.004-04:00

آمد با نوع کم‌یابی شکایت در لحن و صورتش گفت:‌ «تصور کن یک بستنی انبه و کیوی و شاتوت پیدا کردی که تو خوش‌مزگی دومی نداره و تو قیافه تکه و روی یک قیف بی‌نظیره، دادن دستت. بعد هنوز همه مزه‌هاش رو امتحان نکردی میان می‌گیرنش ازت. می‌برن یه جا که دستت بش نرسه. بعد میان ۵۰۰ تا بستنی شل آشغالی شیرین بدمزه تو ظرفای پلاستیکی یکی زننده‌تر از یکی دیگه که خیلی کریه‌المنظر درست شدن، می‌یارن برات و می‌گن یکیش رو اننخاب کن. خو، د اگه اولی رو ندیده بودم که انتخاب می‌کردم. اما حالا چه انتظاری دارن؟ نمی‌خوام. اصن بستنی نمی‌خوام پدر من. دست از سرم بردار.»

گفتم: «باز چی شده؟»

هرچه می‌بینم و می‌شنوم و می‌چشم و می‌بویم و حس می‌کنم‌، به نظرم قبلن دیده‌ام و شنیده‌ام و چشیده‌ام و بوییده‌ام و حس کرده‌ام.

2011-08-10T12:00:00.003-04:00

بیگانه‌ی غریب

2011-08-05T16:18:00.003-04:00

هوا گرم بود و من عرق می‌ریختم.

هوا گرم بود و به من فقط یک شانس داده بوده شده بود.

من عرق می‌ریختم و حتی نمی‌دانستم که آیا می‌خواهم که تیرم را به هدف بزنم یا نه.

فقط یک شانس داشتم و هوا خیلی خیلی گرم بود.

اگر تیرم را به هدف می‌زدم لابد فایده داشت.

عرق می‌ریختم و چسبناک شده بودم و فقط به من یک شانس داده شده بود.

یک شانس. یک تیر. یک هدف. یک من.

چسبناک فکر می‌کردم. آیا اصلن می‌خواهم تیری بزنم؟

هوا گرم بود و من چسبناک‌تر و چسبناک‌تر می‌شدم.

یک شانس. یک تیر. یک هدف. یک من.

عرق می‌ریختم و از خود می‌پرسیدم که آیا همین یک شانس را می‌خواهم یا نه.

نه شانس را می‌خواستم و نه هدف و نه تیر و نه من. فقط می‌خواستم که عرق نمی‌ریختم.

زندگی

2011-06-28T13:37:00.003-04:00

با بی خیالی خاص خودش گفت: "زندگیه دیگه یه جوری باید کردش."

گفتم: "انجامش داد."

ربات ها

2011-05-26T10:25:00.006-04:00

با بارقه ای از ترس در چشمان و لرزی از ناامیدی در دستان گفت: "این ربات ها نیستند که دارند شبیه آدم ها میشوند. این آدم ها هستند که دارند شبیه ربات ها میشوند."

گفتم: "ها یعنی میگی این سیستم مزخرفه که داره واسمون تصمیم میگیره و برنامه ریزی میکنه؟ ما فقط اجرا میکنیم؟"

با نوعی حالت حالا که تو میگی لوس شد گفت: "همه چی قابل پیش بینی شده."

صرفه جویی

2011-05-10T16:19:00.003-04:00

انگاری کشف بزرگی کرده، آمد و گفت: "در گوش دادن به آهنگ هایی که دوست داری صرفه جویی کن. در وقت سپراندن با کسانی که دوستشان داری صرفه جویی کن. روزی یک کیلو گوجه سبز و آلبالو نخور. والا روسپی میشوند و حالت را بهم میزنند. باید از نو آهنگ برانگیزاننده و دوست و میوه خوشمزه پیدا کنی."

تو گویی خودم این همه را میدانستم گفتم: "باشه."

تقدیر

2011-05-02T17:23:00.007-04:00

با ذوقی در چشم گفت: "گذشت آن زمانهایی که روزی ۵ ساعت چت می‌کردیم، روزی ۵ ساعت بزن بزن می‌کردیم، روزی ۵ ساعت کانال به کانال می‌کردیم، روزی ۵ ساعت کافه به کافه می‌کردیم، روزی ۵ ساعت عرق خوری می‌کردیم، روزی ۵ ساعت وقت تلفی می‌کردیم، روزی ۵ ساعت دورهمی می‌گرفتیم، روزی ۵ ساعت دور دور می‌کردیم، روزی ۵ ساعت آفتاب می‌گرفتیم، روزی ۵ ساعت دخی بازی می‌کردیم، روزی ۵ ساعت اتو می‌زدیم، روزی ۵ ساعت وسطی و زو بازی می‌کردیم، روزی ۵ ساعت فعالیت مثلن فرهنگی می‌کردیم، روزی ۵ ساعت قلیون و سیگار و علف و کوفت و درد دود می‌کردیم، روزی ۵ ساعت زر زر مفت می‌زدیم، روزی ۵ ساعت گل کوچیک می‌زدیم، روزی ۵ ساعت آهنگ کشف می‌کردیم، روزی ۵ ساعت پروفایل به روز می‌کردیم و روزی ۵ ساعت جرو بحث می‌کردیم. این روزها روزی
۵ ساعت کون بچه می‌شوریم و
۵ ساعت سگ دو می‌زنیم و
۵ ساعت کارمی‌کنیم و
۵ ساعت کارهای عقب افتاده مان را میکنیم."

گفتم: "من که از اول تا آخرش روزی ۲۴ ساعت وقت تلفی می‌کردم."

تف به این شانس

2011-04-15T10:48:00.002-04:00

خواب خواب می آورد. کم خوابی هم خواب می آورد.

طرز نگاه

2011-04-10T21:49:00.001-04:00

-اگر نمیتوانی چیزی را عوض کنی، خودت را با آن وفق بده.

-اگر نمیتوانی چیزی را عوض کنی، بزن داغونش کن.

O

2011-04-07T16:44:00.002-04:00

به طرز غریبی آیکن تمام مرورگرها یا همان برازرها دایره شکل است. نمیدانیم این چنینند چون زمین گرد است یا چون همه دنیا به هم وصل است یا صرفا یک مشت حسود تقلید کار دست اندر کار طراحی آیکن هستند.

راه غلط

2011-03-24T16:16:00.001-04:00

بنده خدا سخنران، داشت با هیجان و شعف و برق خاصی در چشم در مورد پیچیدگی تبدیل فکر به عمل و اینکه ما از مغز هیچ نمیدانیم و از ذهن از آن هم کمتر میدانیم و اینکه چطور ممکن است آدمی از فکر استفاده کند که فکر خود را مطالعه کند و غیره هائی از این دست صحبت میکرد و من،

فقط به این می اندیشیدم که تو با این صدا بهتر بود خواننده می شدی تا پروفسر و چه غلط راهت را انتخاب کردی.

پیچیدگی یا اسب یا توهم یک روز گرم در قطب شمال

2011-03-16T12:06:00.004-04:00

بعضی برنامه‌ها بسیار پیچیده‌اند. این فقط پیچیدگی بی‌حد و حصرشان است که باعث می‌شود دیرتر پی به بدرد نخور بودنشان ببری. برنامه‌ی به درد بخور وجود خارج از ذهنی ندارد.

خیانت

2011-03-09T10:04:00.003-05:00

در صورتی که گروه خونیتان اُ است هرگز شوهر از گروه خونی مشابه نگیرید. اگر هم گرفتید هرگز فاسق از گروه خونی غیر از اُ نگیرید. اگر هم گرفتید همیشه چک کنید کاندومتان سوراخ نبوده باشد. اگر هم چک نمی‌کنید، بچه‌ دار نشوید. احتمال زیادی هست که گروه خونیش اُ نباشد و دستتان رو شود.

نسل

2011-03-06T18:07:00.001-05:00

گفت: «همه‌مان عین هم هستیم. هیچ‌کدام نمی‌دانیم چه می‌خواهیم. همه‌مان فقط می‌دانیم چه نمی‌خواهیم.»

گفتم:‌‌ «من می‌دونم چی می‌خوام. پول.»

کیلویی

2011-02-28T14:32:00.001-05:00

با نوعی نگاه از بالا به پایین گفت: «آخه این چه مسخره بازی‌ای دیگه؟ دو هزار نفر بی‌ربط و باربط میان تولد یکی رو فقط چون پیغامش براشون ارسال شده تو فیسبوک تبریک می‌گن. بعد اونم نه می‌ذاره نه برمی‌‌داره استتیوسش رو می‌کنه: "از همه دوستانی که لطف کردند تولدم رو تبریک گفتند ممنونم." همه چی کیلویی شده.»

گفتم: «"نه می‌‌ذاره نه برمی‌داره؟!" هار هار.»

قله

2011-02-21T13:22:00.000-05:00

در نوک قله،

با کم‌ترین فشار هوای ممکن برای زنده ماندن،

زیر سردترین هوای متصور برای زیست،

بدون جیره‌ی آب کافی،

روی قلوه سنگی تیز،

بی غذا،

به تنهایی

نشسته بود و خیره هلیکوپتری را می‌نگریست که منتظر ورودش چرخ می‌زد. نمی‌خواست از نوک‌ قله کوه نزول کند. ولو شده در زجر و عذاب.

شب-روز

2011-02-17T10:19:00.001-05:00

همه چیز در شب و در روز با هم فرق دارد. هستند مسایلی که

در شب دنیا را به اتمام می‌رسانند و در روز مسخره و خنده‌دارند.

در شب ستون مهره‌هایت را می‌لرزانند و در روز ناچیز به نظر می‌آیند.

در شب کوچک‌ترین اهمیتی را بازی نمی‌کنند و در روز به یک‌باره حیاتی می‌شوند.

در شب عاشقانه می‌پرستیشان و در روز از یادت می‌روند.

در شب درک می‌شوند و در روز گه‌گیجه‌ات می‌دهند.

در شب به بازیت می‌گیرند و در روز به بازی‌ می‌گیریشان.

در شب حلشان می‌کنی و در روز مغزت را بگا می‌دهند.

در شب به نظر بغرنج می‌آیند و در روز به نظر رسا.

در شب می‌ترسانندت و در روز متوجه‌شان هم نمی‌شوی.

در شب حس می‌شوند و در روز حساب.

لعنتی

2011-02-15T11:53:00.000-05:00

آمد، رید و نرفت.

هیچ از همه یا همه از هیچ

2011-02-10T13:17:00.003-05:00

این‌بار آمده با ذوق خاصی و برق چشم غریبی می‌گوید:‌ «دوست داری یک چاله به عمق ۱۰۰ متر باشی یا ۱۰۰ تا چاله به عمق یک متر؟»
گفتم: «۱۰ تا چاله به عمق ۱۰ متر.»

نیم‌پرده

2011-02-03T13:54:00.002-05:00

آن‌قدر جلوی چشممان آدم کشتند و پاره کردند و له کردند و زدند و لت و پار کردند و از رویشان رد شدند و خش انداختند، که دیگر حساسیتمان را از دست دادیم. دیگر بمل و دیز نمی‌فهمیم. همین مانده که حساسیتمان را به تمام پرده هم از دست بدهیم و بعد یک اکتاو اختلاف هم تشخیص ندهیم و دست آخر به کلی بی حس شویم و مرده و زنده برایمان یکی شود. نمک به حرام‌های بی‌پدرمادر.

سیاست‌

2011-02-02T11:57:00.003-05:00

گفت:«

رییس‌جمهورها دو دسته‌اند: بی‌عرضه یا سیاست‌مدار. سیاست‌مدارها یک دسته‌اند: دروغ‌گو و پست‌فطرت.

گفتم:«اینو هستم.»

هرزاختر

2011-01-31T12:11:00.002-05:00

هرزاختر بود اما سنتی. در روز با ده‌ها مرد و زن و سگ و اسب غریبه می‌خوابید و در شب حتی نمی‌گذاشت مردش نیم‌نگاهی به زن غریبه کند. در روز کوچک‌ترین واهمه‌ای از تن دادن به غیرعادی‌ترین هواهای نفسانی نداشت و در شب جز در موقعیت کلاسیک عشق‌بازی نمی‌کرد. در روز مستانه هلهله می‌کرد و در شب لب به الکل نمی‌زد. در روز برهنه گز می‌کرد و در شب چارقد می‌پوشید. به گمانم سنگی، شیشه‌ای، پتکی، آجری، تنه‌ی درختی، تیرآهنی، الواری یا بال هواپیمایی در سرش خورده بود. شاید هم دو شخصیتی بود.

راه رفتن

2011-01-25T12:39:00.000-05:00

خوب که ریز شوی، همه چیز بر می‌گردد به طریقه‌ی راه رفتن:

آن‌که قدم‌های بلندتر از قدش -به نسبت- بر می‌دارد و سریع راه می‌رود، مدیرعامل می‌شود.

آن‌که قدم‌های هم قدش بر می‌دارد و سریع راه می‌‌رود، دانشمند می‌شود.

آن‌که قدم‌های کوتاه‌تر از قدش بر می‌دارد و سریع راه می‌رود، کارمند موفقی می‌شود.

آن‌که قدم‌های بلندتر از قدش بر می‌دارد و آرام راه می‌رود، ایده و آرزو در سرش می‌پروراند یا هنرمند می‌شود یا هیچ.

آن‌که قدم‌های هم قدش بر می‌دارد و آرام راه می‌رود، در آرامش پیر می‌شود.

آن‌که قدم‌های کوتاه‌تر از قدش بر می‌دارد و آرام راه می‌رود و بعضن پایش را به زمین می‌کشد، هیچ نمی‌شود.

آنی هم که یک روز قدم‌هایش بلند است و یک روز کوتاه و یک روز سریع و یک روز کند، بی‌شک مود دیس‌اردر دارد و بهتر است هر چه سریع‌تر خود را به روان‌پزشک یا روان‌شناس معرفی کند. باشد که لااقل هیچ شود.

سیگار

2011-01-21T11:05:00.000-05:00

-آن‌ها که سیگار نمی‌کشند، صرفا سیگار را نفهمیده‌اند.

-آن‌ها که سیگار می‌کشند، فکر می‌کنند خیلی بچه‌باحال هستند.

-آن‌ها که سیگار نمی‌کشند، فقط بلدند برچسب به دیگران بزنند.

-آن‌ها که سیگار می‌کشند، احساس روشن‌فکری و فراخ‌فکری بهشان دست داده.

-آن‌ها که سیگار نمی‌کشند، فقط بلدند برچسب به دیگران بزنند.

-آن‌ها که سیگار می‌کشند، مخشان گوزیده و در هر بحثی کم می‌آوردند.

-آن‌ها که سیگار نمی‌کشند، فقط بلدند برچسب به دیگران بزنند.

-خفه شو آشغال.

-برو بمیر انتر.

بازاریابی احمقانه

2011-01-14T12:16:00.002-05:00

منطق پول و بی‌دردی و بازاریابی احمقانه، موسیقی تردید و شعر پریشانی و وهم وداع نمی‌داند. نازنینکم ناتوانی، بیا کوتاه. همین است که است.

زندگی در کانادا

تردید

2011-01-11T14:51:00.003-05:00

پرسید: «آیا این من است که همه چیز را لوس و بی‌مزه می‌بیند یا همه چیز لوس و بی‌مزه شده است؟»

پاسخ دادم: «من چه می‌دونم.»

در وصف بچه

2011-01-07T17:22:00.001-05:00

پرسید: «می‌دونی فرق بچه با بقیه چیزای دنیا چیه؟»

گفتم:‌ « نه به ولله.»

گفت: «همه‌ی چیزای دیگرو وقتی بدیاش رو میگن اونقدر توقعت رو میارن پایین که در عمل می‌بینی اونقدم بد نیست. مثلن میگن پرواز ۲۵ ساعته کونت رو پاره می‌کنه. یا از سرما به خودت می‌پیچی. یا درد سنگ کلیه جرت می‌ده. یا پوزیشن گرفتن از مرگ بدتره. ولی در واقع یک‌کم سخت و یک‌کم سرد و یک‌کم دردناک و یک‌کم شبیه مرگند. ولی توقعت از بچه‌داری هیچ‌وقت نمی‌تونه اینقدر بیاد پایین. هر چی می‌گن کم گفتن.»

گفتم: «بله خوب.»

حضرت صبر

2011-01-06T13:50:00.002-05:00

گفت:«عشقم به اونایی که در مایکرویو رو درست ۴ ثانیه مونده به اتمام کارش باز می‌کنن و غذاشون رو برمی‌دارن به مراتب بیش‌تر از عشق ممد به علیه.»

گفتم:«عجب.»

بسیار سفر باید تا پخته شود خامی

2011-01-02T01:03:00.000-05:00

حالا هی هل بزن که به جای ۱۲۰ کیلومتر در ساعت ۱۳۰ یا حتی ۱۴۰ تا بروی. آخرش که چه؟ نیم نگاهی به سرعت متوسطت بیانداز. در بهترین حالت ۷۰ کیلومتر در ساعت را با کلی زحمت کرده‌ای ۷۵. بالاخره مجبوری برخی اوقات بایستی که لااقل توالتت را بروی. بالاخره بعضی وقت‌ها برف و بوران است و باید سرعتت را کم کنی. در میانگین تاثیر زیادی نمی‌گذاری. هر چه هم کیلومترت بالاتر رود تغییر میانگین سخت‌تر می‌شود. اگر هم فکر کرده‌ای می‌توانی با ۱۶۰ تا مداوم بروی، کور خوانده‌ای چرا که قطعن پلیس می‌بینتت و یک سال از رانندگی محرومت می‌کند و هر چه رشتی پنبه می‌شود. برنده‌ی واقعی آن کوست که هیچ زحمتی به خود نمی‌دهد و سرعت متوسط ۶۵ دارد و نه آن که مدام سگ‌دو می‌زند و سرعت متوسط ۷۵ دارد. چه بسا هم که بمیرد راحت شود.

خس خس

2010-12-16T10:45:00.001-05:00

در هوای خیلی سرد تخمی برخی بودند که خدا خدا می‌کردند که باز خروار خروار برف ببارد. طبعن اینان بچه‌‌پول‌دارهایی بودند که هوس اسکی کرده بودند.

در هوای بسیار سرد سرسام‌آور یک‌سری بودند که سودای برف در سر می‌پروراندند. به‌ وضوح اینان رانندگان ماشین‌های برف‌روبی بودند که نگران نان بچه‌هایشان بودند.

گه‌مزگی

2010-12-13T11:10:00.001-05:00

دیگر حتی بستنی انبه و سالاد مرغ و چیپس‌پنیرکالباس و نون‌زعفرونی و ماست ترش و پیتزاآب‌جو و ترشی آلبالو و گوجه‌سبز و لواشک آلو و ماست-اسفناج و خرمالو و آلبالوی یخ‌زده هم مزه نمی‌دهد.

عشق در مرام ما

2010-12-05T17:45:00.004-05:00

خدا هیچ بی‌ناموسِ نفهمِ قاتلِ خائنِ نون‌به‌نرخ‌روزخورِ دروغ‌گویِ پست‌فطرتِ زبونِ ازخودممنونِ سگ‌صفتِ آشغالی را عاشق نکند.

هیبت دوست

2010-12-03T10:50:00.001-05:00

نفهمیدیم چه شد و کی شد و چطور شد که آدمیان به دوستان دگر که رسیدند به یک‌باره بچه‌باحال و بچه‌مطرح و بچه‌‌مخ‌زن و این‌کاره‌باز و همه‌کارکرده و مرید و مراد و جگر و زندگی‌به‌تخمم و اهل‌حال و دم‌مرگ‌رفته و توسری‌زن شدند. حالا تا دو دقیقه‌ی قبلش معمولی و شکست‌پذیر و هیچ‌کاره و افسرده و مضطرب و خرخون و کم‌تجربه و توسری‌خور بودند.

لابد

2010-12-01T13:04:00.003-05:00

پرسیدم: «آیا این درسته که می‌گن همون‌طور که پسرا جذب قیافه‌ی دخیا می‌شن، دخترام جذب صدای پسیا می‌شن؟»

جواب دادمش:‌ «لابد درسته که می‌گن.»

مشکل از تو نیست گیرنده را عوض کن

2010-11-24T16:10:00.003-05:00

کف دستش مو ندارد با اره برقی هم کنده نمی‌شود. حالا هی ابزارت را عوض کن. ندارد. مو ندارد. مشکل تو نیست. گیرم بتوانی بر کف دستش مو برویانی. موی زوری ارزش کندن ندارد. خودت بکن. دست از تلاش مذبوحانه بردار. بگذر. گیر نده. رها شو.

کلاس

2010-11-20T13:37:00.000-05:00

ای بی‌همه‌چیزانی که برای من کلاس می‌گذارید که اسکواش شروع کرده‌اید و سفت‌ترین داف منطقه‌ ۲ را زده‌اید و در آمستردام هش افغانی زده‌اید و زبان مزخرف اسپرانتو آموخته‌اید و بچه‌تان در ۴ ماهگی به حرف آمده است و عطرتان چنل و جینتان چیپ-اند-پپر و شرتتان جرجیو-آرمانی و لباستان لویی-ویتون و ساعتتان رولکس و دکمه سرآستنتان هری-وینستون است و حقوق مسخره‌تان چهار برابر شده و آتن به نظرتان اصیل‌ترین شهر دنیاست و از فیسبوک بی‌پدر پیشنهاد کاری گرفته‌اید و در بدترین حالت دو دختر سمت چپتان و دو پسر سمت راستتان است و در کودکی و نوجوانی و جوانی همه چیز را امتحان کرده‌اید و کتاب ریشه‌ی توتالیتاریسم را سه بار خوانده‌اید و ده بار از مدرسه اخراج شده‌‌اید و موزه‌ی اوفیزی و ارمیتا‌ژ و گوگنهایم را به متروپلیتن و لوور و بریتیش ترجیح می‌دهید و شب بعد از مهمانی یادتان نمی‌آید کی و چطور رانندگی کردید و به خانه رسیدید و خدا را شکر می‌کنید که هنوز زنده‌اید و ال و بل، همان بهتر که بروید بمیرید.

موسیقی

2010-11-10T12:17:00.000-05:00

به طرز غریبی آن‌چه در موسیقی تو را به خود جذب می‌کند دانستن نت‌های بعدی است.

پروردگارا

2010-11-05T14:46:00.003-04:00

از بس در نوشته‌‌هایمان خدا خدا کردیم، خلایقش باورشان شده که ما خرافاتی هستیم و به بود جن و پری اعتقاد داریم. خدای شاهد است که این‌گونه نیست. قسم به شکوهش که ما فقط به منطق اعتقاد داریم و بنده‌ی حقیری هستیم که برای هیچ‌گونه‌ای از موجودات برتر و ماورایی پشیزی و تره‌‌ای قائل نیست و خرد نمی‌کند. بارالهی خوب می‌داند که این نوکر بارگاهش فقط به حقایق اثبات شده -که از تعداد انگشتانش تجاوز نمی‌کند اعتقاد دارد.

خودکوبی

2010-11-03T10:55:00.003-04:00

خدا شاهد است که فکر کردیم ولی نفهمیدیم که چه شد و کی شد و چرا شد که به خود فحش دادن و بد و بیراه گفتن مد شد. نفهیمیدم دادن حس ترحمش است که به خودکوب لذت می‌دهد یا وانمودن به فروتنی است یا کلاس خاص خودش را دارد یا دوست‌دختر/پسر برایشان به ارمغان می‌آورد یا شاید هم سنگینی بار مسئولیت روی دوش‌های نحیفشان را کم می‌کند.

مطلق

2010-10-27T23:01:00.001-04:00

پدر: هیچ کاری که نمیکنی تو این خونه لااقل یه جارو بزن.

دختر: جارو کجاست؟

پدر: تو حیاط خلوت.

دختر: حیاط خلوت کجاست؟

آرزو بر جاهلان عیب نیست

2010-10-25T15:55:00.002-04:00

بندگان خدا داشتند دست و پای آخرشان را می‌زدند. هنوز آن‌قدر جاهل بودند که گمان کنند دوران کودکی ادامه دارد و می‌توانند وانمود کنند بزرگ نشدند. کم‌خردان سعی می‌کردند ثابت کنند دلشان هم‌چنان به همان شوری قبل برای هم می‌تپد و از گذران وقت با هم همان‌قدر لذت می‌برند که قبلن می‌بردند. تمام زورشان را می‌زدند ولی هنوز آن‌قدر کور بودند که واقعیت واضح‌تر از خورشید را نبینند.

درس از گذشته

2010-10-21T12:03:00.001-04:00

-من مرد کشتی‌گیرم، مشت نزنی به ستون فقراتم.
-روت رو کن بهم که لااقل قافیه شعرت درست درآد.

اصل سرما

2010-10-19T11:15:00.001-04:00

آن هنگامی را گویند که از فرط گرما آرزو می‌کنی که ایکاش با وجود زمستان بودن از محیط بسته و خفقان‌‌آوری که درش حضور به هم رساندی خارج شده و هوایی بخوری، ولی اولین قدم را که به سوی محیط باز بر می‌داری، با اولین چشش هوا احساسی دستت می‌دهد که بر خود لعنت می‌فرستی با آن آرزو کردنت و آن تلاش مذبوحانه‌ای که برای بدست آوردنش کردی. با تمام وجود می‌خواهی به همان گه‌گرمایی که درش بودی برگردی که تهش به سر این سرمای خفه‌کننده می‌ارزد. چنین احساسی است که پیشوند اصل را به سرما اضافه می‌کند.

مشغول الذمه

2010-10-14T15:45:00.000-04:00

حقیر باید اعتراف کند که فقط و فقط آدمیانی را می‌پسندد که از خودش بدبخت‌ترند و چشم دیدن خوشی دیگران را ندارد و ترجیح می‌دهد تمام آدم‌های موفق و خوشحال بمیرند که نه بدبخت و فسرده و شکست‌خورده شوند و به زمین گرم بچسبند و هر روز بیش‌تر در گه و کثافت فرو روند. این‌جانب بی هیچ شرم و ذره حیایی آرزو دارد که تک تک افراد خوش‌بخت و راضی به خاک سیاه بنشینند و هر چه که دارند و ندارند را در عرض یک روز از دست بدهند. پروردگارا! خاک‌ بر سر اینان کن. باری تعالی! بسوزان بخت تمامی این از سگ‌کم‌تران را. بار الهی! مشغول الذمه‌ای اگر ریشه‌شان را تیشه نزنی.

پررو بود به گمانم

2010-10-13T10:54:00.002-04:00

دنبال آدمی می‌گشت که چشمش ضعیف نباشد و کف پایش صاف نباشد و هیچ عضوی کم یا زیاد نداشته باشد و دندانهایش سالم باشند و حس بویایی و شنواییش درست کار کنند و ستون فقراتش کج و کور نباشد و تنبلی چشم نداشته باشد و پایش پرانتزی نباشد و نعوظ زودرس نکند و درد دخول نداشته باشد و دستگاه گوارشش درست کار کند و گودی کمر نداشته باشد و مدام سردرد نداشته باشد و چشمش چپ و لوچ نباشد و فکش جلو یا عقب نباشد. پررو بود به گمانم.

آرام بگیر جانم که دیرتر بمیری

2010-10-10T11:49:00.001-04:00

موبایلش اخلاق خیلی قشنگی که دارد این است که وقتی باتریش دارد تمام می‌شود هر ۳۰ ثانیه یک بار با تمام انرژی ویبره می‌زند و با بلندترین صدایی که در توانش است بوق میزند که باتریم دارد تمام می‌شود. یکی نیست بگویدش آرام بگیر جانم که دیرتر بمیری.

چاه و چاله ۲ یا -حالا مگر خودت چه خری هستی

2010-10-04T16:02:00.003-04:00

چاه به چاله رسید و پرسیدش که آیا خجالت نمی‌کشد و چاله پاسخش داد که از چه باید خجلت‌زده باشد و چاه گفت از چاله بودن و چاله گفتش خجالت نمی‌کشد ولی افتخاری هم نمی‌کند و چاه جوابش داد که نبایدم بکند و به هیچ دردی نمی‌خورد و بهترست پرش کنند و از این دنیا برود و چاله با ترس آه کشید که جوان است و نمی‌خواهد بمیرد و چاه مشخصش کرد که لیاقت چالگی بیش از این نیست و چاله اشکش سرازیر شد. چاله حتی لحظه‌ای با خود نگفت که حالا مگر خودت چه خری هستی.

چاه و چاله

2010-10-04T15:55:00.001-04:00

برای دسته‌ای این امکان وجود ندارد که تمجید خالیت بکنند. اگر صدسالی یک‌بار بخواهند تعریفی هم از کسی بکنند، با یک جمله‌ی منفی تزیینش می‌کنند. اذعان دارند که غذایت خوشمزه شده است ولی همیشه نمکش، فلفلش، کوفتش، دردش زیاد است. برای دسته‌ای هم امکان ندارد عیب رویت بگذارند مگر این‌که با تحسینی رنگامیزیش کنند. لهجه‌ات برایشان هیچ ربطی به اصل قضیه ندارد ولی بانمک است. این وسط ما مانده‌ایم که فرق این دو دسته در چیست.

موز

2010-10-01T11:13:00.001-04:00

نفهمیدیم چه شد که ما از هر که و هر چه خوشمان آمد از فردا روزش بی‌مزگی و کم‌مایگی را شعار کار خود کرد. از فردا روزش جذابیتش را از دست داد و بی‌هنر شد. تو گویی ایراد از آن‌کس و آن چیز نیست که از ماست، که این ماییم که آن‌قدر آنان را قورت داده‌ایم که دیگر مزشان را حس نمی‌کنیم. به‌گمانم این ماییم که از عقده سالیان موز نخوردن آن‌قدر در یک روز موز می‌خوریم که از فردا روزش هر چه موز و موزگون است دلمان را آشوب می‌کند.

تعریف دوستی

2010-09-29T11:30:00.002-04:00

-چه مرگته؟
-اخراجم کردند. همسرم ترکم کرد. خونه هم به نامش بود.
-به درک. حوالش کن به تخمات. اگرم نداری حوالش کن به تخمای من.

باناز و باقر

2010-09-21T10:50:00.000-04:00

بی‌ناز و بی‌قر بی‌هنر بودند. بی‌قر مسئول تخلیه‌ی زباله بود و بی‌ناز مسئول شمارش داده‌های آماری. در اوقات فراغتشان بی‌ناز، شهرهای کشورهای ناشناس را حفظ می‌کرد و بی‌قر پیچ و مهره و پیچ‌گوشتی بازی می‌کرد. بی‌ناز اسم اکثر شهرهای کشورهای کم‌مطرح را می‌دانست. کشورهایی چون آندورا، پالائو،‌ سوازیلند، صحرای غربی و شیخی مارنا و وانواتو. بی‌قر می‌توانست با دقت دهم میلی‌متر قطر پیچ و مهره و سر‌پیچ‌گوشتی را تعیین کند. از این دانش بی‌ارزششان هم هیچ استفاده‌ای نمی‌کردند. خانواده‌شان برای فراموشی این ننگ ترکشان کرده بودند و هماره پشیمان بودند که چرا اسم فرندانشان را باناز و باقر نگذاشته بودند.

شعار یا شعور؟

2010-09-19T06:37:00.001-04:00

گفت:‌ «دم به دقّه دم از افسردگی زدن، شده عادت برا ملت. شده بخشی از زندگی معمولی.»
گفتم:‌ «عجب.»

لایق تکرار

2010-09-17T10:56:00.005-04:00

حشره‌ی مادر به حشره‌ی فرزند گفت: «حشره‌ی فرزند، مطربی نون و آب ندارد. بهتر است که مهندس راه و ساختمان شوی.» حشره‌ی فرزند جواب داد: «حشره‌ی مادر، دنیا پر است از مهندس راه و ساختمان و دریغ از یک مطرب.» حشره‌ی مادر مرد و حشره‌ی فرزند به مطربی ادامه داد و در تنگ‌دستی عمر سپرانید و هیچ نشد و او نیز دار فانی را وداع گفت. پس از مرگش مطربان بودند که از گوشه و کنار سر بر می‌آوردند و روح تازه‌ای به کلونی می‌بخشیدند.

آدامس خرسی

2010-09-14T17:19:00.003-04:00

گوشه‌ای پیدا کرده بود از آن خودش و تمرگیده بود و خیره شده بود و این انگشت آن انگشت می‌کرد. از دور که می‌نگریستیش گمان می‌بردی از خلق گسسته و به حق پیوسته اما، آن‌چنان ارداتی به حق نداشت که بخواهد بپیونددش. می‌شد حدس زد از این هر دو گسسته و مانده به چه بپیوندد. نرم و آهسته رفتم سراغش و گفتم: «آدامس خرسی می‌خوای؟»

هیولای اسپاگتی پرنده

2010-09-10T05:00:00.004-04:00

از مکتب «مگه میشه آخه؟!!» به مکتب «ممکنه، من نمی‌دانم.» و سپس به مکتب «ساده نباش اینقدر!!!» گروید.

سبک‌های روسپی شده

2010-09-07T11:23:00.002-04:00

گفت: «تو گروه دوستی اصلن حال نمیده هی هم‌دیگر رو تحویل بگیرید باس هی به هم برینید. ولله اسمش گروه دوستی نیست اصن!» اشاره‌‌ای‌ به من کرد و ادامه دارد:‌ «مثه این. فقط بلده بزنه تو سر آدم. جون میده واسه گروه دوستی.»
گفتم:‌ «دو کلمه هم از مادر عروس.»

همه را درک می‌کرد.

2010-09-01T02:04:00.001-04:00

همه را درک می‌کرد.

هم وفاداران و هم خائنان.
هم جنگجویان و هم صلح‌طلبان.
هم دله‌دزدان و هم مبادی آدابان.
هم ساده‌لوحان و هم حق‌بگیران.
هم الکی‌خوشان و هم افسردگان.
هم از دماغ فیل افتادگان و هم خودناباوران.
هم سگ‌اخلاقان و هم لب‌خند مصنوعی زنندگان.
هم اهالی حزب باد و هم آرمان‌‌گرایان صددرصدطلب.
هم جوانان شاداب و هم سالخوردگان در آرزوی خواب ابدی.
هم آنان که تو گویی سر می‌بردند و هم آنان که سر فرصت زندگی می‌کردند.
هم آن‌کس که حرص مال و منال می‌زد و هم آن‌کس درویش‌صفتی را شعار کرده بود.
هم آن‌کو که خود را به خر و خاک می‌زد و هم آن‌که برای هر وعده دوازده نوع قاشق‌چنگال‌چاقو داشت.

همه را درک می‌کرد.

لایه‌های ۲

2010-08-27T16:48:00.003-04:00

نوشته‌اش قابل خواندن نبود. گمان می‌کنم ۱۰۰ سالی عمر داشت. نمی‌فهمیدم این همه [اراجیف] را از کجایش درآورده است. بیش‌تر می‌خواندم و [کم‌تر] می‌فهمیدم. به نظر می‌رسید سعی دارد منظور[ بی‌اهمیت]ش را در لابه‌لای خطوط پنهان کند. به طرز عجیب[ مازوخیست‌وار]ی نوشته‌ی ۴۷ واژه‌ای‌اش را شصت بار خواندم تا متوجه [این‌که چطور شخصی می‌تواند اسم چرندیاتش را نوشته بگذارد] شوم.

لایه‌ها

2010-08-26T12:42:00.002-04:00

بی‌مقدمه گفت:‌ «برای معروف شدن احتیاج داری عامه‌پسند باشی. برای عامه‌پسند بودن مجبوری کارها رو اون‌جوری که خودت دوست داری انجام ندی و اون‌جوری که دیگران می‌پسندند انجام بدی. اولش سخته می‌دونم ولی بعد می‌تونی با معروفیتت هزارتا کار کنی که خودت دوست داری. مثلن می‌تونی گروه سکوت راه بندازی و ملت رو مجبور کنی یک روز حرف نزنن ببینی دنیا چی می‌شه. یا می‌تونی یک صفحه رو سیاه کنی بفروشی ۲۵۰ هزار دلار. یا مثلن مدل موی احمقانه مد کنی. یا مثلن تبلیغ یک مجله‌ی الکی رو بکنی و جدّیش کنی. یا می‌تونی تیک‌های عصبیت رو بانمک جا بزنی. یا مثلن کرسی‌شعر بگی، به نظر جمله‌ی قصار بیاد. یا حتی پیشنهاد مبارزه‌ی با ازرش‌ها بدی. یا می‌تونی مثلن چون بازیگر معروفی هستی بزنی تو کار نقاشی که همیشه آرزوش رو داشتی. فقط اولش سخته.»

بی‌هدف جواب دادم:‌ «عجب.»

منطق

2010-08-24T16:07:00.001-04:00

اولین بار که ویکی‌پدیا را دید این سوال به ذهنش آمد که چطور است که برای توضیح مفهوم الف، از مفهموم ب استفاده می‌کند و هم برای توضیح ب از مفهموم الف. با منطق ساخت‌یافته‌ی ذهنش نمی‌خواند. بعدها فهمید که نویسنده‌ی الف با نویسنده‌ی ب فرق دارد و منطق ذهنش بسیار ابتدایی و کودکانه است.

خودمحور

2010-08-18T15:53:00.001-04:00

گفت: «تمام آدم‌های معروفِ کاردرست یا خودمحور بودند و پنهان نمی‌کردند یا خودمحور بودند و پنهان می‌کردند.»
گفتم: «عجب.»

کلاغ سفید

2010-08-16T12:41:00.000-04:00

هر بار که وارد تونل می‌شوم با این‌که می‌دانم (چون ۱۲۰ بار اتفاق افتاده است) روزی از تونل خارج می‌شوم، باز هم ترس عجیبی دارم که مباد هیچ‌وقت خارج نشوم. تو گویی باور کردم وجود کلاغ سفید ممکن است.

برگرفته شده از حقیقت

2010-08-12T17:03:00.001-04:00

احمق اول به انگلیسی:‌ ببخشید؟‌ چطوری برم سنت مارکو؟
احمق دوم به ایتالیایی:‌ ببخشید من ایتالیایی صحبت نمی‌کنم.

ژن هوش غالب است

2010-08-10T11:01:00.001-04:00

فقط ۴ سالش بود ولی می‌فهمید این‌که یک بچه‌ی ۴ ساله روزنامه دستش بگیرد و وانمود کند دارد می‌خواندش خنده‌دار است.

پول

2010-08-04T13:19:00.001-04:00

هر کس با پولش کاری می‌کرد.

یکی خرج نان‌خورهایش را می‌داد.
یکی خرج سفرهای آن‌چنانی می‌کرد.
یکی رستوران‌های آن‌چنانی می‌رفت.
یکی دستگاه جوش‌کاری می‌خرید.
یکی به بینوایان کمک می‌کرد.
یکی صفرهای حسابش را زیاد می‌کرد.
یکی شعبه‌های کمپانیش را زیاد می‌کرد.
یکی در راه آرمانش آتشش می‌زد.
یکی کنسول‌های بازیش را ارتقا می‌داد.
یکی اتاق پوشاکش را پر می‌کرد.
یکی بی‌ام‌وه‌اش را فراری می‌کرد.
یکی مدرسه می‌ساخت.
یکی بازیگر اول فیلم خودش می‌شد.
یکی دودش می‌کرد.
یکی می‌نوشیدش.
یکی کشتی سوراخ می‌خرید.
یکی مدام مهمانی می‌گرفت.
یکی مدام هم‌خوابه می‌گرفت.
یکی طبقات خانه‌اش را زیاد می‌کرد.
یکی هم خرج کندن چاهش می‌کرد و پس خرج پر کردن همان چاه.

هر کس با پولش کاری می‌کرد.

حداکثر ۳۰ کلمه

2010-08-02T13:06:00.001-04:00

حوصله‌ی خواندن پست‌هایی که بیش‌تر از سه خط هستند را ندارم. حتی اگر مطلب به طور متوسط بیش از ۱۰ کلمه در خط داشته باشد هم حوصله‌ی خواندنش را ندارم.

لعنت به ذات نداشته‌اش

2010-07-24T11:38:00.002-04:00

عرق می‌ریخت و اضطراب داشت. حالت کسی را داشت که دست نسبتن خوبی دارد و نمی‌داند دستش را بریزد یا خطر کند و بماند. من هیچ نداشتم و می‌خواستم از این اضطرابش سواستفاده کنم. تمام پولم را شرط بستم. کمی فکر کرد و این‌پاآن‌پا کرد و نمایشش را کامل کرد. بی‌شک شاه و بی‌بی و سرباز و ده و نه دل داشت و این‌همه فیلم بود که داشت بازی می‌کرد. این را لحظه‌ای که دستم را از روی نصف دارا‌یی‌ام برداشتم کشف کردم.

آهنگ

2010-07-16T17:00:00.001-04:00

آهنگ گوش دادنش این طور بود که آهنگ را آن‌قدر جلو می‌زد تا به دقیقه‌ی مورد پسندش برسد و وقتی که دقیقه به اتمام می‌رسید، می‌زد آهنگ بعدی و روز از نو.

لاکردار

2010-07-14T18:33:00.002-04:00

لاکردار رحم ندارد. یک دقیقه تگرگ می‌فرستد. یک دقیقه شدت آفتاب مخت را به جوش می‌آورد. یک دقیقه برف و بوران دفنت می‌کند. یک دقیقه باد کورت می‌کند. یک دقیقه گردباد با خود می‌بردت. بک دقیقه باران قورباغه حیرت‌زده‌ات می‌کند. یک دقیقه توفان دمار از روزگار نداشته‌ات در می‌آورد. یک دقیقه هم زمین‌لرزه از ایستادن و مقاومت ناامیدت می‌کند. لاکردار رحم ندارد.

سربه‌هوا و کون‌به‌زمین

2010-07-09T11:44:00.003-04:00

سربه‌هوایی کون‌به‌زمینی را دید. پرسیدش در خاک و گل به دنبال چه می‌گردد. کون‌به‌زمین پاسخ داد دنبال حقیقت زندگی و ادامه داد که تو دنبال چه در آسمانی. سربه‌هوا به آسمان نگاه کرد و پرنده‌ای دید و دنبالش کرد و در رودخانه افتاد. کون‌به‌زمین لبخندی به خاک زد و یادداشتی در برگه‌ای از دفتری وارد کرد. سربه‌هوا صندوق ‌به ‌دست برگشت و از کون‌به‌زمین خواست که بازش کند و خود شروع کرد از درختکی بالا رفتن. به طور قطع کون‌به‌زمین طلا و جواهر و مروارید و کوفت و درد در صندوق پیدا کرد و سر به هوا را صدا زد و او هم بعد کوتاه مدتی همه را به باد داد و باز کون‌به‌زمین در دفترچه‌اش یادداشتی وارد کرد و به همین منوال از ازل تا ابد سپری شد.

خلاقیت نزد ایرانیان است و بس

2010-07-07T11:15:00.001-04:00

سی و شش گفت: «ما و ما و نصف ما و نیمه‌ای از نصف ما، گر تو هم با ما شوی جملگی ۱۰۰ می‌شویم.»

بسیار سفر باید تا پخته شود خامی؟

2010-07-04T17:56:00.002-04:00

بیست و شش سال و چند روزم بود که سفر هفت روزه‌ی خود را آغاز کردم. هفت شبانه‌روز نادیدنی‌ها دیدم و نا‌شنیدنی‌ها شنیدم و نشدنی‌ها کردم و ناکجاآبادها رفتم و ناموختنی‌ها آموختم. بیست و هفت ساله شده بودم آنگه که باز گشتم.

مرزها

2010-06-23T16:06:00.004-04:00

در اتوبوس به شوهری خوردم، زنش گفت ببخشید.

کم‌خردی جمعی

2010-06-18T18:14:00.008-04:00

ژوزه ساراماگو، برنده نوبل ادبیات، درگذشت.

*۹ نفر فکر می‌کنند این خبر جالب است.

در مدح چاقی

2010-06-15T09:54:00.003-04:00

ــ من مرد ماهی‌گیرم شکمم رسیده به زانوم.
ــ یک‌کم رژیم بگیر لااقل قافیه شعرت درست درآد.

سالگرد فوت آخرین باریکه‌ی نور

2010-06-11T10:47:00.001-04:00

ای مادربه‌خطاهایی که بسم‌الله نگفته سر می‌بردید، آگاه باشید که سرتان به بدترین شکل‌ها بریده خواهد شد. اگر هم بریده نشود آرزوی بریده شدنش را با خود به گور می‌برید. شک نکنید. حالا هی بیش‌تر بکشید. بی‌شک روزی پاره می‌شود و آن روز مرغی در آسمان نمانده که به حال زار اسف‌بار مسخره‌تان گریه کند.

صددرصد‌طلب بود

2010-06-09T10:39:00.000-04:00

صددرصد‌طلب بود. شب با موم به جان موهای پایش می‌افتاد و ساعت‌ها از ریشه به درشان می‌آورد. صبح زیر دوش باقی‌مانده‌شان را با تیغ کامل می‌زد. بعد می‌گذاشت آفتاب کامل درآید و زیر نور مستقیمش، آن کوچک‌موهای باریک و کم‌رنگی را هم که از دیدگانش پنهان مانده بودند به دار فانی می‌فرستاد. احدی نمی‌توانست از چنگال نامرد و بی‌رحمش فرار کند. آینه‌های مخصوصی هم داشت که مباد خاک‌برسرِ ضعیفِ لاغرمردنیِ بی‌رنگ و رویِ بی‌خطری جان سالم به در ببرد. صددرصدطلب بود.

بنده‌خدا

2010-06-07T11:57:00.006-04:00

بنده‌خدا این‌بار عقلش را کامل از دست داده بود.

پیش از این از دیوار راست بالا می‌رفت و حال حاضر طنابی بین بالکن طبقه‌ی بیست و چراغ راه‌نما بسته بود و قصد داشت که من‌بعد از آسانسور استفاده نکند. حالا نه این‌که واقعن از دیوار راست بالا رفته بوده باشد و آسانسورش طناب شده باشد اما، به همین نسبت عقلش را از دست داده بود. حالا نه این‌که اوایل این‌قدر هم عقل نداشته باشد که نفهمیده باشد که از دیوار راست نمی‌شود بالا رفت، بل‌که همان‌قدر که "پایین آمدن از طناب" به نسبتِ "از دیوارِ راست بالا رفتن" احمقانه است، "عقلش پیش از این" به نسبت "عقل حال حاضرش" کم‌تر بود. گرچه اگر دقیق‌تر بیاندیشم باید اعتراف کنم که از دیوار راست بالا رفتن به مراتب احمقانه‌تر از پایین آمدن از طناب است. تنها خطر پایین آمدن از طناب داغ شدن بیش از حد دست است که آن‌هم با دستکش جوش‌کاری حل می‌شود. از طرفی، در بالا رفتن از دیوار راست حداقل پنجاه‌ درصد خطر شکستگی موجود است.

باید گفت بنده‌خدا این‌بار عاقل‌تر شده بود.

هر کسی سرش به چیزی گرم بود

2010-06-03T16:04:00.002-04:00

هر کسی سرش به چیزی گرم بود. یکی تیله بازی می‌کرد. یکی خاک‌بازی. یکی مورچه آتش می‌زد. یکی گنجشک شکار می‌کرد. یکی دراز کشیده بود آسمان را نگاه می‌کرد. یکی لی لی بازی می‌کرد. یکی بالانس‌پشتک می‌زد. دیوانه‌ای دیگران را می‌ترساند. یکی آدامسش را باد می‌کرد. یکی گوشه‌ای برای خود گریه می‌کرد. نمک‌به‌حرامی خاک‌برسری را کتک می‌زد. یکی طناب‌بازی می‌کرد. یکی با قلدری کارت‌بازی می‌کرد. یکی با جیشش نقاشی می‌کرد. از خدا بی‌خبری با شلنگی دیگران را خیس می‌کرد. یکی بی‌تفاوت خوابیده بود. یکی برای خود آوازی می‌خواند. یکی بی‌دلیل داد و بیداد می‌کرد. یکی دوچرخه تعمیر می‌کرد. بی‌کاری مدام موشک کاغذی می‌ساخت. یکی تله‌موش بنا می‌کرد. در روستای دور افتاده‌ای بودند به گمانم و به نظرم ظهر تابستان گرمی بود و فکر می‌کنم یک مشت بچه‌ی بین پنج تا پانزده سال بودند.

تف به ذات پلیدشان

2010-05-31T20:05:00.002-04:00

چه وقیحانه مجسمه‌ی آرزوها را کشتند. مادربه‌خطاها از بن کندندش و به سطل آشغال انداختندش و به جایش کافی‌شاپ مسخره‌ای باز کردند. مجسمه‌ی آرزوها، محقق توخالی‌ای بود که تشکیل شده بود از فقط و فقط یک مشت کاغذ که رویشان تحقیقات چند سال گذشته‌اش را نوشته بود که در باد پراکنده شده بودند و شکل یک محقق ثابت‌قدم را به خود گرفته بودند. بی‌پدران برای دو قران درآمد بیش‌تر بی‌شرمانه خردش کردند. سگ‌مذهب‌ها زیر پا لهش کردند و برای همیشه به باد فراموشی سپردندش. تو گویی آن‌جا همیشه مسخره‌ترین کافی‌شاپ عالم بوده است و هرگز مجسمه‌ی آرزوهایی با قدم‌ها استوار به جنگ توفان و گردباد نرفته است. تف به ذات پلیدشان.

تله‌مورچه

2010-05-30T22:04:00.004-04:00

مورچگان بی‌گناه و پناه و چاره و فکر، مدهوش فرومون مصنوعی که در ذات سم مورچه‌کش بود، کرور کرور می‌آمدند. بندگان خدا مستانه دقایق آخر عمرشان را سپری می‌کردند. سم بی‌پدرمادر رحم نداشت. فی‌الفور نمی‌کشت. می‌گذاشت مورچگان بی‌دفاع سم را با خود به لانه‌شان ببرند و تمام کلونی را مسموم کنند و ریشه‌شان را می‌زد. مورچه‌ها که فکر می‌کردند برای کل سالشان آذوقه یافته‌اند، شادمانه به سوی تله‌مورچه می‌‌دویدند. توگویی مورچه توان دویدن دارد. باری، سم تقریبن همه‌ی مورچه‌های کلونی را کشت. چند کارگر ملنگ و یک ملکه‌ی زخمی و یک‌ ابرمرد زنده ماندند. سم که دیگر وظیفه‌اش به انجام رسیده بود به درون سطل آشغال انداخته شد و ابرمرد و ملکه کلونی جدیدی را به وجود آوردند و ملکه سی سال و ابرمرد سه سال با خوش‌حالی زندگی کردند. کلونی جدید در برابر سم مقاوم بود.

به یک‌باره همگی با هم از دستانم رفت

2010-05-29T19:31:00.005-04:00

در بیابان بودم و میـــــــــــخی در کفشم رفت// خورد چــــــاکی کف پایم و آهی از حلقم رفت

لنگ لنگان از فرط عطش بدر آوردم دلو آب // درِ دلو لغزیده بود و درد میخ از یـــــادم رفت

لب و پای چاکان در اندیشه که کدام سو روم // همه سمت یک شکل بود و تشنگی از یادم رفت

آب‌ها دیدم که سراب بود و باقی همه وهــــم // ماری آمد، نیش زهرآگیــــنش در پهلویم رفت

جامــه‌ام بر گرفـتـه مرهمِ زخمم کنــــــــــــم // طوفانی شد و خاک‌ها در چشـــــــــــمم رفت

عقــــــل و هوش و حس و حال و نور دیده // به یک‌بـــــــــاره همگی با هم از دستانم رفت

شتری دیدم می‌تازیدندش سوی مـــــــــــــن // گفتم خیال اســــــــــت و هوش از عقلم رفت

چشم گشودم با زور ماه‌ها بعــــــــد از آن // آن همه درد و زخم و نیش و ضرب از جانم رفت

شیرینیِ تلخیِ زندگی

2010-05-13T11:11:00.000-04:00

وقتی پیاده می‌روم، از تمام ماشین‌ران‌ها و کامیون‌ها و دوچرخه‌سواران و موتوری‌ها بیزارم.
وقتی سوار دوچرخه‌ام، از مواجهِ با ماشین و آدم و کامیون و دوچرخه، حال اشمئزاز بهم دست می‌دهد.
وقتی سوار بر موتورم، از هر چه پیاده و ماشین‌ران و کامیون و دوچرخه‌سوار است نفرت دارم.
وقتی ماشین‌ می‌رانم، دلم می‌خواهد سر به تن راننده‌کامیون‌ها و دوچرخه‌ران‌ها و پیاده‌ها و موتور‌سواران نباشد.

اما وقتی کامیونم را می‌رانم،‌ هیچ مشکلی با بقیه‌ی رونده‌ها ندارم.

بی‌دردی

2010-05-08T09:40:00.010-04:00

یا خدا! مصیبتا!‌ آخر این چه دیاریــــــــــــست // به هر سو که می‌روم گریه و زاریســــــــــت

یکی از نان می‌نالد، ‌یـــــکی از عدل و کرامت // چاره‌ی آن دیــــــــــــــگری صرفن جداییست

آن یـکی می‌گویـدم کوشم خاتون دافــــــــــــی// این یکی کاری ندارد پی بازی اســــــــــــــــت

درد ایـــــن کـمبود وقـت و درد آن زیادِ دشمـن // مشلـــکش بی‌غیرتی و دیگری رشک زیادیست

اشک در دو چشمش که چرا سگ و گربه ندارد // غرغرش این لمحه حرّ و لمحه‌ی بعد سردیست

می‌پرسدم که چرا زندگیـــش پایین و بالا ندارد // حوصله‌اش به سر آمد آخر این چه وضعیـست

همه می‌نالند و من از ناله نالـــــــــــــــه دارم // بسیار گشتــــــــــــــــــم شکوه‌ی دیگری نیست

هـــــــــــــــــــــــــمگی به یاری من بشتافتیم // غزلی پروریدم پر ز شادیــــــــــــــــــــــست

تعریف غزل ندانم/کمکی ذوق ندارم

2010-05-06T12:44:00.005-04:00

اندر این کرّه‌ی خاکی داشتم می‌دویــدم// در سرِ بی‌هنــــرم هم غزلی می‌پروریــدم

مطربی و شعر و وزن و آهنـگ ندانم// مصرع قبل باشد گواهِ ادعــــــــــــــــــایم

مانده بودم با همه این جـلوه‌ی نابـــــــم// چه سرایـــــــم که خوش آید خداوندگـارم

کمی ازین ایده گرفتم، کمی ازآن دزدیدم// باز ولی بی سر و ته ماند غزل بی‌نظیرم

تعریف غزل ندانــــم کَمَکی ذوق ندارم// نباید بســــــــــــرایم، خودمم خوب می‌دانم

چه کنم کین بود همواره یــــکّه آرزویم// که بگویم این منِ بی‌ثمر هم می‌توانـــــــم

در همین حین و خلقِ تنگ و ملالـــــــم// نفسم هم بند آمد و دیـــــــــــــــگر ندویدم

جان آفرین ۷

2010-05-04T14:10:00.003-04:00

همان‌طور که انتظار می‌رفت، این بار پست‌های جان‌آفرین‌مایه‌اند که برای همیشه جان کم‌نظیرشان را به جان‌آفرین بی‌لیاقت تسلیم می‌کنند.

جان‌آفرین ۶

2010-05-04T14:08:00.000-04:00

این‌بار کامپیوتر خانگی داشت جان می‌داد. بار اول روشنش کردم و سیستم‌عامل بالا آمد اما، فی‌الفور خاموش شد. بار دوم روشنش کردم و فقط پنجره‌ی انتخاب کاربر را دیدم و به طرفة‌العینی خاموش شد. بار سوم دیگر سیستم عامل بالا نیامد. بار چهارم به ثانیه نکشید که خاموش شد و بار پنجمی در کار نبود چرا که کامپیوتر خانگی برای همیشه جان به جان‌آفرین تسلیم کرد.

جان‌آفرین ۵

2010-05-02T14:24:00.000-04:00

مورچه گفت -که با چهار پنج مورچه‌ی دیگر داشت خرده نانی را می‌کشید که از روی میز به لانه ببرد و اوایل مسیر صاف بود و سختی، فقط سنگینی خرده نان بود و به یک‌باره جهان نود درجه چرخید و خودش بالای نان ماند و ۴ ۵ مورچه‌ی دیگر زیر نان و تمام زور خود را می‌زدند ولی، همه با هم پرت شدند- و جان به جان‌آفرین تسلیم کرد.

جان‌آفرین ۴

2010-04-30T01:23:00.004-04:00

لذت عمیقی می‌برم از هنگامی که صدای آهنگ بیشینه است و دست راستم به فرمان و دست چپم تکیه‌گاه سرم است و با سرعت بالا مسیر مستقیم را می‌روم و همین‌طور سرعتم را با آهنگ زیادتر می‌کنم.

این را گفت و جدا جان به جان‌آفرین تسلیم کرد.