و به‌راستی خلق‌تان كردم بی‌آنكه بدانم چه غلطی دارم می‌كنم

۱۳۹۱ اردیبهشت ۱۴, پنجشنبه

سگ

سگم مرد. آنقدرها هم سگ نبود البته. آنقدر ها هم نمرد البته. ولی سگ طوری داشتم که فکر می کردم دوستش دارم. ولی دیگر آخرهای عمرش است. جنب و جوشش را از دست داده. دمش کوتاه شده. حس بویائیش ضعیف شده. از سگ صفتی افتاده. قیافه اش به گربه بیشتر میماند تا سگ. دارد می میرد. آرام آرام. هم دوستش دارم هم ندارم. هم دوست دارم بمیرد هم دوست ندارم بمیرد. نه میتوانم صبر کنم که بمیرد. نه میتوانم صبر کنم که بمیرد.

خاکبرسری

به طرز خاک بر سرانه ای بعضی نوشته ها و تصویرها و آهنگ ها و ویدئوها دارند خیر سرشان از بازی و سفر و زندگی و مسائل شاد صحبت می کنند ولی آدم غمباد می گیرد می بیندشان. برخی اما، از غم و جنگ و بدبختی و بی نانی می گویند و آدم دلش شاد می شود وقتی می بیندشان.

۱۳۹۱ فروردین ۲۸, دوشنبه

اینترنت

بعضی وقتها دلمان میخواهد کل اینترنت را بکُشیم و خلاص.

۱۳۹۱ فروردین ۱۰, پنجشنبه

ارواح شب

تحمل برخی مسائل در شب به مراتب سخت تر از در روز است. سخت است بدانی این خواب است که مسائل را در خود حل میکند، این مغز است که شب خسته می شود، تنهایی شب است، تمرکز بیشتر است، بیکاری است، خورشید است، یا شب در دل خود ارواحی دارد که به تو فشار می آورند و جایت را تنگ می کنند.

۱۳۹۰ بهمن ۱۳, پنجشنبه

همه چیز اسم دارد

اسم دارد. همه چیز اسم دارد.

در خواب و بیداری فکر احمقانه ای از سرت میگذرد و خودت از خودت تعجب میکنی که چطور شد این فکر از سرت گذشت.
با دیدن گوشه ای از عکسی، ایده ای جدید برق به چشمانت می آورد و در صدد پیاده سازیش میشوی.
جدلی با روشن مغزی می کنی و راضی از نتیجه به هر دویتان افتخار میکنی.
استفاده جدیدی برای شی قدیمی پیدا میکنی و در پوست خود نمیگنجی.
آرزو میکنی کاش فلان چیزک برای راحتتر زندگی کردن موجود بود و زندگی با فلان چیزک را تصور میکنی و وصف العیش نصف العیش.

بعد میروی از روی کنجکاوی در گوگل جستجو میکنی و میبینی تمام چیزهایی که به مغزت خطور کرد نه تنها سالهاست به مغز دیگران خطور کرده که برای خود اسمی هم دارد.

۱۳۹۰ آذر ۱۶, چهارشنبه

توهم مغز یا زهر واقعیت

همه چیز در مغزش بهتر و قشنگتر بود.

وقتی ملودی به ذهنش میرسید، در مغزش به مراتب خوش آهنگ تر بود تا وقتی با ابزار موسیقی نواخته میشد.
وقتی تصویری در ذهنش نقش میبست، روی کاغذ به مراتب بدتر از آنی بود که در مغزش بود.
عشقش به معشوق در مغزش بسیار بیشتر و عمیق تر از وقتی بود که می گفتش دوستت دارم.
خوابش به مراتب جالبتر از تعریفش بود.
قدرت استنتاج و استدلالش همه را در مغزش به زانو در می آورد.
وقتی کشفی می کرد و ایده نویی میزد، در مغزش آپولو بود و در هنگام بیان کم مایه به نظر می رسید.

حتا این نوشته در مغزش به مراتب قوی تر از اینی بود که من بازگو کردمش.

در مورد این وبلاگ

فرمودندمان که سبک و لحنمان بس تکراری و حوصله‌سربر شده و به‌تر آن است که دست برداشته و کار نویی بکنیم و موضوعات و انتقادات و تحلیل‌ها و مفاهیم و پیام‌هایمان همه و همه تکرار مکررات است و فرمودند که گفتن هزارباره‌ی یک مطلب به طرق مختلف چه دردی از چه کسی دوا می‌کند و چه را به که و چرا می‌خواهیم ثابت کنیم. عرض کردیمشان که ما سبکی نداریم و این همه بازی با لغات است و ما از نوشتن همان‌قدر می‌دانیم که فیل از پریدن. عرض کردیمشان که ما سگ مرده‌ی که باشیم که بخواهیم نقدی بکنیم یا مفهومی انتقال دهیم یا مطلبمان پیامی داشته باشد. گفتیمشان که متون لگدخورده‌ی ما اصلن موضوع ندارند که بخواهد تکراری باشد و ما از نوشتن فقط الفبایش را می‌دانیم و از شعر فقط تعریف قافیه‌اش را فهمیده‌ایم و علم به قواعد زبان و زیبایی‌هایش نداریم. گفتیمشان ما اصلن فکر نمی‌کنیم که بخواهیم تحلیلی از خودمان ارایه بدهیم و بخواهیم چیزی را به کسی با دلیلی ثابت کنیم. گفتیمشان کار ما کم‌سوادان تقلید کورکورانه است و ابدن لحن و دید و سبک و کوفت و درد مخصوص‌به‌خودی نداریم. عرض کردیمشان که ما اندک ذوق و یک‌‌ریزه استعداد و سر سوزن سواد و نقطه خلاقیت و حداقل شعور و کم‌ترین قدرت پروراندنی نداریم و گفتیمشان دست از سرمان بردارند و راحتمان بگذارند.