جهالت

بودجه محدودی داشت و قدرت ریسک متوسط رو به بالا. هر از چند وقت یک بار به سرش می زد و خود را به درون راهی پرتاب میکرد که انتهایش معلوم نبود. نه معلوم بود که راه تا به کجا ادامه دارد. نه معلوم بود آخر راه چه چیزی انتظارش را میکشد. نه حتا جلو رفتن در راه کمک بزرگی به حل معما می کرد. نه حتا می دانست که چرا میخواهد خود رو وارد این وادی کند. نه راه مشخص بود. نه کور سوی امیدی بود. نه راه زیبا بود و نه انتهایش پیدا. نه حتا می دانست که چرا باید خود را وارد این وادی کند. با این همه، هر از چند وقتی یک بار خود را به درون راه پرتاب می کرد. چند قدمی، چند کیلیمتری، چند صد کیلومتری می رفت و باز نا امید بر می گشت. دیگر دنبال بهشت برین در انتهای راه نبود. دنبال دره بود.

اقلیم

اوج غم و اوج خوشحالی بیش از اینکه می شود فکرش را کرد در یک اقلیم میگنجد...

شکست

این موفقیتهای شما نیست که شما را تعریف می کند. این شکست های شماست. چرا و چگونه اش را خودتان دریابید.

لذت از لذت

لذتی بالاتر نیست از لذتی که از شاد بودن بی دلیلی میبری در یک روز از هزار روز.

غریبه

بعضی پیشقدم هستند و بعضی دنباله رو. 

بعضی اما نمیدانند چه غلطی میکنند و اصلآ برای چه آن غلط را میکنند و در کل نه می دانند چه می کنند و نه می خواهند که بدانند.

باگهای مغز

سگ سرما غم را در دل مردمان کاشته بود و مردمان گمان می بردند فقر دلشان را به درد آورده.

عشق یک طرفه کارمند را مدیر کرده بود و کارمند فکر میکرد که کارش از بقیه بهتر است. 

زیبایی خیره کننده خواننده را معروف کرده بود و خواننده فکر می کرد خوب می خواند.

پول چشم عاشق را کور کرده بود و عاشق فکر می کرد عاشق است. 

بلندگو صدای ساز را خراب کرده بود و نوازنده فکر میکرد بی استعداد است. 

جهش ژنتیکی روان فرزند را آزاد کرده بود و مادر تصور می کرد مادر خوبی نیست.

عصبانیت لحظه ای فحش را به جان دوست کشیده بود و دوست فکر می کرد دوست دیگر را نشناخته.